Dag 13: Blankenborn Duitsland
Gereden:  483 kilometer
Duur: 10 uur

Vandaag staat er een lange maar mooie rit op het programma. We besluiten het begin van de route iets te veranderen en via de  Achensee, Sivensteinsee, Walchensee en Kochelsee te rijden. De route wordt maar twintig kilometer langer dan de geplande route via Innsbruck maar naar ons idee wel veel mooier. We vertrekken om half negen en volgens het weerbericht regent het vandaag alleen in de regio Salzburg, de donkere wolken doen ons wel anders vermoeden! In de plaats Jenbach vlak voor we linksaf slaan naar de Walchensee stoppen we voor de zekerheid om onze regenpakken aan te doen, we zijn nog geen vijf minuten verder en het begint te regenen, niet hard maar toch… Door de bewolking en ietwat sombere lucht kunnen we helaas niet echt optimaal genieten van deze route langs de prachtige meren.
Bij het dorp Vorderriss vervolgen we onze weg langs de rivier de Isar. Voor dit stukje weg van twaalf kilometer moet drie euro tol betaald worden. Het is een prachtig stuk ongerept en ruige natuur en dus echt de moeite waard! We passeren de Walchensee, Kochelsee en als laatst de Staffelsee. Tot zover is het ondanks het slechte weer een prachtige route alleen veel zin om regelmatig te stoppen hebben we niet en dus hopen we deze route in de toekomst nog een keer over te doen maar dan hopenlijk wel met een zonnetje in de rug!
Het is ondertussen twee uur en we zijn alweer vijf en een half uur onderweg als bij ons beide de hongerklop toeslaat. We naderen Ulm en in de verte zien we een goudgele ‘M’ aan de hemel. Voor het eerst deze vakantie vergrijpen we ons aan fastfood maar wat is dat toch lekker als je moe en hongerig bent! Het heet niet voor niets fastfood en dus een halfuur later zijn we alweer onderweg we passeren Stuttgart en Karlsruhe op gepaste afstand en rijden door een prachtig glooiend landschap, dit hadden we van te voren niet verwacht. We steken de Rijn over en slaan bij het plaatsje Wörth am Rhein linksaf richting Bad Bergzabern. Nog een klein stukje door het natuurpark Pfälzerwald en we rijden Blankenborn binnen op zoek naar Herbert’s Herberg onze verblijfplaats voor de nacht. Het ziet er stil en verlaten uit, het zal toch weer niet…

Na een paar keer aanbellen komt er dan toch een reactie. Was wollen sie? vraagt een norse stem om de hoek. Ik vraag in mijn beste Duits ‘Haben sie vielleicht ein simmer frei?’ Het is de eigenaar die weliswaar nors klinkt maar uitermate vriendelijk en gastvrij blijkt te zijn, voor we het weten laat hij enthousiast onze kamer zien en vraagt hij of we ook nog wat willen eten. Het restaurant is eigenlijk gesloten maar voor zeven euro kunnen we een cordonbleu met friet en salade krijgen. ‘Om sieben oer’ roepen we in koor! Na de maaltijd kijken we nog een film op de laptop en vallen we tevreden in slaap, in onze dromen rijden we de rit nog eens helemaal opnieuw. Morgen de laatste lange dag, die naar huis…