Dag 11: Passo dello Stelvio
Gereden:  230 kilometer
Duur: 6 uur en 15 minuten
Om half negen nemen we afscheid van Gianna, Giovanna en Tabata. We komen zeker nog eens terug in Céra una Volta (Once upon a time). We zetten koers richting Bormio vanuit hier begint de klim. We rijden Bologna uit en ik wil de route van vandaag in de gps activeren als deze niet geladen blijkt. Passo Dello Stelvio, het hoogtepunt van onze reis, hoe kon ik het vergeten!! Stoppen, Laptop, route laden en off we go!Bij Bellano draaien we de SS36 op die ons door tunnels langs het Como meer voeren, niet de mooiste maar zeker de snelste route! We verlaten de tunnels en rijden op de SS38 richting Bormio. We verwachten een saaie rit maar het tegendeel is waar. De weg biedt een schitterend zicht op de omliggende bergen en dorpjes. Voor we het weten rijden we midden in Bormio, we maken een lange flauwe bocht naar links die enkele honderden meters verder gevolgt wordt door een haarspeldbocht naar rechts. De Passo dello Stelvio is in zicht, van 1200 naar 2700 meter, totaal 20 kilometer en maar liefst 48 haarspeld bochten! We zijn erg benieuwd wat ons te wachten staat en verheugen ons op de rit naar boven.Ondanks het mooie en vooral goede motorweer is het opvallend rustig. De pas is twee dagen gesloten geweest vanwege het slechte weer, je zou dus topdrukte verwachten. In een rustig tempo rijden we omhoog en laten we twee of drie keer een klein groepje motorrijders passeren. Aan de snelheid te zien hebben die alleen oog voor de weg en het zo snel mogelijk bereiken van de top. Wij hebben hetzelfde doel, maar doen het een flink stuk rustiger aan en hebben meer oog voor de omgeving, we stoppen waar het kan om een mooi plaatje te schieten…
Een kilometer of vijf voor de top kom je op een vlak stuk weg lopend door een soort vallei, hier heb je een prachtig zicht op de top en de kans om even op adem te komen en niet meer terug te hoeven schakelen naar de eerste versnelling bij iedere haarspeldbocht. Ook de wielrenners die we zien lijken hier een stuk opgewekter. Trouwens, enorm veel respect voor de mannen en vrouwen die zonder hulpmotor deze klim maken! Onze één cilinders doen het goed en brengen ons zonder slag of stoot naar de top. Ineens realiseer ik me dat we nog nergens iets over onze motoren gezegd hebben; Mariska rijd met een Yamaha XT660R Enduro en ik met een Yamaha XT660Z Tenere. Beide motoren hebben hetzelfde één cilinder 660cc blok alleen het frame en de opbouw zijn anders. Terug naar de  rit, voor we het weten passeren we het bord ‘Tornante 1 mt.2700’ en staan we op de top van de Stelvio Pass.
Op advies van onze twee Italianse vriendinnen die ons naar de B&B begleide in Balogna, ook zij waren al meerdere keren op de motor naar Stelvio geweest, gaan we niet naar één van de dure restaurants maar kopen we een heerlijk broodje worst en blikje cola bij “the man with the hat”. Het hoogte punt van de reis is letterlijk bereikt, 2758mtr!!!

De top van Passo Dello Stelvio is een kermis aan touristische en activiteiten, niets echt iets voor ons en dus vinden we en halfuur op de top meer dan genoeg en beginnen vol goede moed aan de afdaling naar Stelvio. De natuur is in tegenstelling tot de rit naar boven veel minder ruig en de weg lijkt beter onderhouden of heeft hier minder te leiden, de weg wordt afgebakend door een keurig gemetselde muur i.p.v. een roestige stalen vangrail, we naderen Oostenrijk zou dat de reden voor het verschil zijn?De afdaling verloopt snel en soepel, ook aan deze kant van de pas is bijna geen verkeer vandaag. We naderen de Reschensee en stoppen natuurlijk bij de beroemde kerktoren die boven het water uitsteekt om een foto te nemen.Alsof het lot er mee speelt is er weer niemand te bekennen bij ons geplande verblijf voor de nacht. We hebben nog twee andere opties maar dit zijn hotels en deze liggen aan de drukke weg langs het meer. We besluiten om alvast een stuk van de route van morgen te gaan rijden en ons geluk te beproeven in het plaatsje Nauders. Hier bevinden zich meer logeerbedden dan inwoners het is een echt wintersport dorp. We zien een mooi huis met een bordje ferienwohnung en als we op de parking voor de woning staan worden we al vriendelijk begroet door de eigenaresse. Zij verhuren alleen woningen voor minimaal een week maar haar moeder verhuurt wel kamers voor één dag en zij bied aan om ons daar naar toe te brengen. Zo eigenwijs als ik ben zeg ik haar dat dat niet hoeft en of ze wil uitleggen waar het is en dan vinden we het zelf wel. Na een stief kwartiertje door het dorp te hebben gereden besluit ik mijn verlies toe te geven en terug te keren. Onder begleiding worden we naar pension Jagerheim gedirigeerd. Wederom een perfecte plek om de nacht door te brengen, waarschijnlijk beter dan de geplande plek. Aan de eigenaar vraag ik waar je hier de  beste Wienerschnitzel kunt eten, we moeten volgens hem naar Stadlwirth. Jemig de pemig, wat een geweldig lekkere schnitzel…