Dag 14: Duitsland – Nederland
Gereden: 609 kilometer
Duur: 13 uur 50 minuten

Het maken van de de route door Duitsland terug naar huis heeft veel moeite gekost. Binnen de route wilde we zoveel mogelijk de snelweg en grote steden vermijden, dat valt niet mee van Oostenrijk naar Nederland want binnendoor lopen de kilometers behoorlijk snel op. Ik heb een rechte streep getrokken op de kaart en ben daar vervolgens routes bij gaan zoeken. Op internet vind ik een route die omschreven word als erg mooi en dus helemaal past binnen ons plan. Ik ben helaas vergeten van wie ik route heb anders zou ik de bron zeker vermelden! Helaas deze route was maar honderd dertig kilometer en dus heb ik voor de overige vierhonderdtachtig kilometer zoveel mogelijk langs de Rijn gepland dat heeft helaas niet helemaal goed uitgepakt…

Het ontbijt bij Herbert’s Herberg is het meest uitgebreide wat we tot nu toe voor ogen kregen, alles erop en eraan, gekookt eitje, hartig en zoet ook ligt er een rol zilverfollie op tafel zodat we broodjes voor onderweg kunnen smeren, en dat voor vijf en twintig euro per persoon, een aanrader dus (www.herberts-herberge.de).Stipt om halfnegen vertrekken we en het beloofd een mooie dag te worden ietwat bewolkt maar gelukkig droog. Het heeft afgelopen nacht geregent en dus zijn de wegen nog nat en glad. Voorzichtig rijden we in een rustig tempo richting Bingen am Rhein. We volgen de B48, deze weg slingerd dwars door het natuurpark Pfalzerwald en het lijkt wel of deze weg speciaal voor ons is aangelegd. Na honderddertig kilometer rijden we Bingen am Rheim binnen en stoppen we om even bij te tanken we eten een snicker en tanken de motoren.Het middelste gedeelte van de route volgt langs de Rijn en dit ziet er veelbelovend uit. Het begint ondertussen wel te regen, af en toe wat druppels en dan weer droog. Voor de zekerheid hijsen we ons in de regenoverall, zodra we weer op pad zijn stopt het met regen, inmiddels is het de tweede keer vandaag, pak aan pak uit… We hebben geen zin om weer te stoppen en het ritueel helemaal opnieuw te doen en dus besluiten we voorlopig met pak aan door te rijden!

We verbazen ons over de vele kampeer plekken langs het water, hier staan caravans en campers zo dicht bij elkaar dat men de deur voorzichtig moet openen om niet de camper van de buurman te beschadigen. We moeten er niet aan denken om zo een week lang hutjemutje te staan. Blij dat we op de motor zitten naderen we Koblenz en steken we hier de Rijn over en gaan we verder via de rechter oever. Tot hier aan toe was de route zeker de moeite waard. We passeren vele authentieke dorpen en kastelen. Nu dan de rechter oever…

Industrie, industrie, stoplichten, stoplichten en drukte. In Keulen rijden we ook nog eens verkeerd en steken we drie in plaats van één keer de Rijn over. We beginnen het zat te worden en de inwendige temperatuur begint ook behoorlijk te stijgen door de verstikkende warme regenpakken en we besluiten toch maar om ze uit te trekken. Een uur later verlaten we dan eindelijk Keulen om vervolgens een half uur later weer te stoppen. Het begint weer te regenen…We rijden parallel aan de snelweg A57 en deze weg lonkt, zeker na de vele stoplichten die zoals altijd op rood staan zodra wij deze naderen. We willen naar huis! Zo dicht bij huis en dan je principes laten varen en de snelweg nemen? Nee dat gaat te ver… we houden stand tot de laatste kilometers.

Eindelijk de grens is in zicht. Vanaf Nijmegen gaan we binnendoor langs de Waal tot aan Gorinchem, hier laten we voor het eerst onze principes varen en duiken we de snelweg op om vervolgens bij Alblasserdam vol in de remmen te gaan. Het is ondertussen negen uur en onze magen zijn hevig aan het knorren. Weer die gele ‘M’ en voor de tweede keer deze vakantie genieten we van een hamburger met frietjes, we hebben het tenslotte dubbel en dwars verdient.

Een totaal van 4000 kilometer, Nederland, België, Frankrijk, Corsica, Italië, Oostenrijk en Duitsland in 14 dagen, we zijn moe, voldaan en hebben intens genoten van dit fantastische avontuur. Mooie ervaringen en geweldige indrukken waar we voor zekers nog lange tijd aan terug zullen denken…

Dag 13: Blankenborn Duitsland
Gereden:  483 kilometer
Duur: 10 uur

Vandaag staat er een lange maar mooie rit op het programma. We besluiten het begin van de route iets te veranderen en via de  Achensee, Sivensteinsee, Walchensee en Kochelsee te rijden. De route wordt maar twintig kilometer langer dan de geplande route via Innsbruck maar naar ons idee wel veel mooier. We vertrekken om half negen en volgens het weerbericht regent het vandaag alleen in de regio Salzburg, de donkere wolken doen ons wel anders vermoeden! In de plaats Jenbach vlak voor we linksaf slaan naar de Walchensee stoppen we voor de zekerheid om onze regenpakken aan te doen, we zijn nog geen vijf minuten verder en het begint te regenen, niet hard maar toch… Door de bewolking en ietwat sombere lucht kunnen we helaas niet echt optimaal genieten van deze route langs de prachtige meren.
Bij het dorp Vorderriss vervolgen we onze weg langs de rivier de Isar. Voor dit stukje weg van twaalf kilometer moet drie euro tol betaald worden. Het is een prachtig stuk ongerept en ruige natuur en dus echt de moeite waard! We passeren de Walchensee, Kochelsee en als laatst de Staffelsee. Tot zover is het ondanks het slechte weer een prachtige route alleen veel zin om regelmatig te stoppen hebben we niet en dus hopen we deze route in de toekomst nog een keer over te doen maar dan hopenlijk wel met een zonnetje in de rug!
Het is ondertussen twee uur en we zijn alweer vijf en een half uur onderweg als bij ons beide de hongerklop toeslaat. We naderen Ulm en in de verte zien we een goudgele ‘M’ aan de hemel. Voor het eerst deze vakantie vergrijpen we ons aan fastfood maar wat is dat toch lekker als je moe en hongerig bent! Het heet niet voor niets fastfood en dus een halfuur later zijn we alweer onderweg we passeren Stuttgart en Karlsruhe op gepaste afstand en rijden door een prachtig glooiend landschap, dit hadden we van te voren niet verwacht. We steken de Rijn over en slaan bij het plaatsje Wörth am Rhein linksaf richting Bad Bergzabern. Nog een klein stukje door het natuurpark Pfälzerwald en we rijden Blankenborn binnen op zoek naar Herbert’s Herberg onze verblijfplaats voor de nacht. Het ziet er stil en verlaten uit, het zal toch weer niet…

Na een paar keer aanbellen komt er dan toch een reactie. Was wollen sie? vraagt een norse stem om de hoek. Ik vraag in mijn beste Duits ‘Haben sie vielleicht ein simmer frei?’ Het is de eigenaar die weliswaar nors klinkt maar uitermate vriendelijk en gastvrij blijkt te zijn, voor we het weten laat hij enthousiast onze kamer zien en vraagt hij of we ook nog wat willen eten. Het restaurant is eigenlijk gesloten maar voor zeven euro kunnen we een cordonbleu met friet en salade krijgen. ‘Om sieben oer’ roepen we in koor! Na de maaltijd kijken we nog een film op de laptop en vallen we tevreden in slaap, in onze dromen rijden we de rit nog eens helemaal opnieuw. Morgen de laatste lange dag, die naar huis…

Dag 12: Weerberg Oostenrijk
Gereden:  199 kilometer
Duur: 7 uur en 50 minuten

Stipt om acht uur wordt er op de de deur van de kamer geklopt, Frühstück! Opgewekt komt de eigenaresse van Jagerheim het ontbijt serveren. Na het ontbijt kunnen we direct vertrekken, de rekening is betaald en alle bagage gepakt. De route brengt ons vandaag van Nauders naar de Bodensee, althans dat is de bedoeling…
De route voert ons door het Tiroler Inntal langs de rivier de Inn. Na drie kilometer staan we al weer stil voor de zoveelste wegwerken, ongelofelijk hoeveel werkzaamheden en omleidingen je tegenkomt op zo’n reis.
Ter hoogte van Fliess gaat de B180 ineens over in de A12, voor we het door hebben rijden we de Landeck tunnel in en is er geen weg meer terug. Zeven kilometer aan één stuk! Aangezien we geen Autobahn Vignet hebben voor Oostenrijk, we zouden immers geen snelweg rijden moeten we er voor zorgen dat we de A12 zo snel mogelijk verlaten. Drie kilometer na de tunnel is er dan eindelijk een afslag, weg van de snelweg! We zouden rechtsomkeer kunnen maken om terug naar de oorsprongkelijk route te gaan maar we besluiten om toch een bezoek te brengen aan Weerberg.Weerberg is een klein plaatsje twintig kilometer ten noord westen van Innsbrück hier brengen we elk jaar met de familie een week in de sneeuw door. We willen het heel graag in de zomer zien zonder sneeuw. Het pension waar we altijd verblijven is helaas volgeboekt en dat is de reden waarom we eigenlijk niet naar Weerberg zouden gaan. Aangezien we al de hele reis op de gok een verblijfplaats voor de nacht hebben gevonden en we in het uiterste geval nog altijd de tent hebben besluiten we toch een bezoek te brengen aan dit kleine Oostenrijkse dorp.
Op het terras bij Pension Steiner genieten we van een welverdiende en heerlijke Apfelstrudel met vanillesaus. We maken nog een praatje met Hans en Margret, de eigenaren van dit pension, voordat we op zoek gaan naar een plek voor de nacht. Bij het vierde pension is het raak, ze hebben een kamer voor ons vrij. Deze week blijkt alles bijna volgeboekt in Weerberg en dus hebben we veel geluk.

Het is twee uur in de middag en we besluiten om nog een korte tourrit in de omgeving te maken. Via Pillberg rijden we naar de Kellerjoch want vanaf de Kellerjoch heb je een prachtig uitzicht over Inntall. We kunnnen helaas niet helemaal tot de top rijden met de motor, het begin van de laatste stoeltjes lift is het hoogste punt wat we kunnen bereiken met de motor. Een kaartje voor de lift kost tien euro en we besluiten terug te gaan naar Weerberg.
In de avond dineren we bij Schwanner Wirt, het blijkt een gezellige avond te worden. Naast ons zitten uit Zwitserland twee echtparen op leeftijd waarmee we een aantal leuke gesprekken voeren. Er wordt veel gelachen en bij het afscheid krijgt Mariska een hele voorraad chocolaatjes mee, ze maken ons duidelijk dat Zwitserland met de motor erg de moeite waard is. Het is de hoogste tijd om ons mandje op te zoeken het wordt morgen weer een lange dag…

Dag 11: Passo dello Stelvio
Gereden:  230 kilometer
Duur: 6 uur en 15 minuten
Om half negen nemen we afscheid van Gianna, Giovanna en Tabata. We komen zeker nog eens terug in Céra una Volta (Once upon a time). We zetten koers richting Bormio vanuit hier begint de klim. We rijden Bologna uit en ik wil de route van vandaag in de gps activeren als deze niet geladen blijkt. Passo Dello Stelvio, het hoogtepunt van onze reis, hoe kon ik het vergeten!! Stoppen, Laptop, route laden en off we go!Bij Bellano draaien we de SS36 op die ons door tunnels langs het Como meer voeren, niet de mooiste maar zeker de snelste route! We verlaten de tunnels en rijden op de SS38 richting Bormio. We verwachten een saaie rit maar het tegendeel is waar. De weg biedt een schitterend zicht op de omliggende bergen en dorpjes. Voor we het weten rijden we midden in Bormio, we maken een lange flauwe bocht naar links die enkele honderden meters verder gevolgt wordt door een haarspeldbocht naar rechts. De Passo dello Stelvio is in zicht, van 1200 naar 2700 meter, totaal 20 kilometer en maar liefst 48 haarspeld bochten! We zijn erg benieuwd wat ons te wachten staat en verheugen ons op de rit naar boven.Ondanks het mooie en vooral goede motorweer is het opvallend rustig. De pas is twee dagen gesloten geweest vanwege het slechte weer, je zou dus topdrukte verwachten. In een rustig tempo rijden we omhoog en laten we twee of drie keer een klein groepje motorrijders passeren. Aan de snelheid te zien hebben die alleen oog voor de weg en het zo snel mogelijk bereiken van de top. Wij hebben hetzelfde doel, maar doen het een flink stuk rustiger aan en hebben meer oog voor de omgeving, we stoppen waar het kan om een mooi plaatje te schieten…
Een kilometer of vijf voor de top kom je op een vlak stuk weg lopend door een soort vallei, hier heb je een prachtig zicht op de top en de kans om even op adem te komen en niet meer terug te hoeven schakelen naar de eerste versnelling bij iedere haarspeldbocht. Ook de wielrenners die we zien lijken hier een stuk opgewekter. Trouwens, enorm veel respect voor de mannen en vrouwen die zonder hulpmotor deze klim maken! Onze één cilinders doen het goed en brengen ons zonder slag of stoot naar de top. Ineens realiseer ik me dat we nog nergens iets over onze motoren gezegd hebben; Mariska rijd met een Yamaha XT660R Enduro en ik met een Yamaha XT660Z Tenere. Beide motoren hebben hetzelfde één cilinder 660cc blok alleen het frame en de opbouw zijn anders. Terug naar de  rit, voor we het weten passeren we het bord ‘Tornante 1 mt.2700’ en staan we op de top van de Stelvio Pass.
Op advies van onze twee Italianse vriendinnen die ons naar de B&B begleide in Balogna, ook zij waren al meerdere keren op de motor naar Stelvio geweest, gaan we niet naar één van de dure restaurants maar kopen we een heerlijk broodje worst en blikje cola bij “the man with the hat”. Het hoogte punt van de reis is letterlijk bereikt, 2758mtr!!!

De top van Passo Dello Stelvio is een kermis aan touristische en activiteiten, niets echt iets voor ons en dus vinden we en halfuur op de top meer dan genoeg en beginnen vol goede moed aan de afdaling naar Stelvio. De natuur is in tegenstelling tot de rit naar boven veel minder ruig en de weg lijkt beter onderhouden of heeft hier minder te leiden, de weg wordt afgebakend door een keurig gemetselde muur i.p.v. een roestige stalen vangrail, we naderen Oostenrijk zou dat de reden voor het verschil zijn?De afdaling verloopt snel en soepel, ook aan deze kant van de pas is bijna geen verkeer vandaag. We naderen de Reschensee en stoppen natuurlijk bij de beroemde kerktoren die boven het water uitsteekt om een foto te nemen.Alsof het lot er mee speelt is er weer niemand te bekennen bij ons geplande verblijf voor de nacht. We hebben nog twee andere opties maar dit zijn hotels en deze liggen aan de drukke weg langs het meer. We besluiten om alvast een stuk van de route van morgen te gaan rijden en ons geluk te beproeven in het plaatsje Nauders. Hier bevinden zich meer logeerbedden dan inwoners het is een echt wintersport dorp. We zien een mooi huis met een bordje ferienwohnung en als we op de parking voor de woning staan worden we al vriendelijk begroet door de eigenaresse. Zij verhuren alleen woningen voor minimaal een week maar haar moeder verhuurt wel kamers voor één dag en zij bied aan om ons daar naar toe te brengen. Zo eigenwijs als ik ben zeg ik haar dat dat niet hoeft en of ze wil uitleggen waar het is en dan vinden we het zelf wel. Na een stief kwartiertje door het dorp te hebben gereden besluit ik mijn verlies toe te geven en terug te keren. Onder begleiding worden we naar pension Jagerheim gedirigeerd. Wederom een perfecte plek om de nacht door te brengen, waarschijnlijk beter dan de geplande plek. Aan de eigenaar vraag ik waar je hier de  beste Wienerschnitzel kunt eten, we moeten volgens hem naar Stadlwirth. Jemig de pemig, wat een geweldig lekkere schnitzel…

Dag 10: Lago di Como
Gereden:  89 kilometer
Duur: 4 uur en 50 minuten

De gehele nacht regent het en we besluiten hier nog een dag te blijven. We willen Lago di Como nu zonder mist en regen verkennen want in de loop van de ochtend trekt de lucht helemaal open en breekt de zon door. Te voet verkennen we het dorp en genieten we van de vele uitzichten over het meer…Tijd om de motoren te starten voor een tocht rond het Comomeer maar niet voordat we eerst onze buik vullen in het restaurant il Cavatappi wat zich heeft verstopt in de nauwe straatjes van Varenna. We zijn tenslotte in Italië en we doen ons te goed aan verse pasta met een heerlijk glas witte wijn, we genieten van het fantastische eten maar ook van de kok tevens gastheer van het restaurant, het is een markante verschijning…

De rit rondom het Comomeer is prachtig, we hebben constant uitzicht op het meer, er is zon en mooie heldere witte wolken, we zijn onze rit van gisteren door de regen en mist al snel vergeten.We worden onze laatste avond in C’era una Volta uitgenodigd om gezellig mee aan tafel te eten. We doen ons te goed aan huisgemaakte polenta met gorgonzola, gebakken kip en gestoofde groenten. Speciaal voor Ard  wordt er nog een hele salami worst op tafel gelegd, ‘eten is goed voor je en dus ook belangrijk dat je veel neemt’wordt ons uitgelegd. Deze maaltijd komt als geroepen want kracht hebben we zeker nodig, morgen vertrekken we naar De Passo dello Stelvio dit is een van de bekendste, zwaarste, beruchtste en hoogste passen in Europa, 2758 meter hoog met maar liefst acht en veertig haarspeldbochten…

Dag 9: naar Lago di Como
Gereden:  291 kilometer
Duur: 7 uur en 15 minuten

Het begint een beetje ééntonig te worden maar de vroege vogels staan weer eens om zeven uur op. Om acht uur krijgen we een eenvoudig maar voedzaam ontbijt en een halfuur later zitten we alweer op de motor. We rijden door de bergen richting Parma op de grens van Toscane en Emilia Roma. Emilia Roma is één van de vlakste gebieden van Italië en dat is te merken ook, zodra we Parma op ruime afstand gepasseerd zijn beginnen de lange rechte wegen, deze zijn te vergelijken met de Nederlandse polderwegen alleen dan langer. De omgeving is niet mooi maar het schiet wel op. Over het vlakke landschap zijn de donkere wolken in de verte goed te zien. We houden een korte pauze  in het plaatsje Gramignazzo. Bij de kleine bar bestellen we een espresso en thee. Op het terras zit ook de plaatselijke weerman te genieten van zijn slok sterke koffie. Hij spreekt een paar woorden Duits en we vragen hem naar de verwachtingen van het weer voor vandaag. Hij verzekert ons met zijn hand op zijn hart dat het niet gaat regenen vandaag, ook niet in de regio rondom het Como meer. De donkere lucht in onze richting doet ons anders vermoeden maar we blijven positief en besluiten toch op zijn deskundigheid af te gaan, geen regenpakken…We vetrekken uit Gramignazzo en zetten koers richting Lago di Como. Qua oppervlakte is het Comomeer één van de grootste meren van Italië en is geslepen in de vorm van een omgekeerde ‘Y’. Wij rijden naar het Oostelijk deel want hier bevinden zich de mooiste bergen, de plaatsjes langs de oever lijken daar tegen de bergen aangeplakt te zijn. Van de voorspelling van onze weerman blijkt niets te kloppen, de regen komt met bakken uit de hemel… Gelukkig hebben we ons op tijd voorzien van onze regen outfit en tuffen we rustig verder.Vanaf Lecco zouden we eigenlijk over de kleine weggetjes langs het meer rijden maar gezien het slechte weer besluiten we de resterende route door de tunnels te rijden, droog en snel! Vanuit Bellano rijden we de bergen in, de zeer stijle weg wordt steeds smaller en we vragen ons af hoe nu verder als twee auto’s elkaar hier moeten passeren, gelukkig is er op de motor altijd wel een gaatje te vinden. We wanen ons in een wereld van mist en regen en het zicht op het Comomeer ver onder ons is inmiddels geheel verdwenen. Aan de smalle kronkelige weg komt een einde en we komen aan bij onze plek voor de nacht. Het pension is geopend en helemaal nat maar nog blijmoedig lopen we naar de receptie. Aan onze vreugde komt snel een einde want er is geen kamer voor ons beschikbaar en ook hebben ze geen idee waar we dan eventueel wel terecht kunnen. Natuurlijk jammer maar zoals echte avonturiers zetten we onze reis met goede moed voort. We dalen terug over dezelfde weg richting de rand van het Comomeer, daar is vast wel iets te vinden.

Bij een splitsing aangekomen worden we aangesproken door twee Italiaanse dames in een kleine rode auto. Ciao! Tutto Bene? We stellen hun gerust en melden dat alles goed gaat maar dat we een plek voor de nacht zoeken. Enthousiast vraagt ze ons haar te volgen, zij weten de perfecte plek. We komen aan in het zeer kleine en bijna geheel verlaten bergdorp Bologna in Perledo, hier bevindt zich een wel hele unieke B&B, onder de naam Céra una Volta…We worden zeer hartelijk ontvangen, voor onze natte motorkleding hebben ze een goede droogplek en hierna worden we direct aan tafel uitgenodigd voor een espresso met vijgengebak. In de traditionele keuken die vol hangt met authentieke spullen vertellen ze gepassioneerd de geschiedenis van het huis en dorp over het avondeten hoeven we niet in te zitten want in dit dorp is een klein en intiem restaurant te vinden: Crott del Meo, hier kun je genieten van echte italiaanse ‘home cooked’ gerechten bereidt met veel liefde en passie. Onze redders begleiden ons naar Crott del Meo waar we een geweldig maal voorgeschotelt krijgen. Geheel onverwachts schuiven onze reddende engels een half later ook aan en zetten we met zijn vieren de maaltijd voort. We voelen ons als erelid van de Bologna familie en het wordt ons duidelijk dat deze dag een onvergetelijk avontuur is geweest.

Gereden:  240 kilometer
Duur: 5 uur en 30 minuten
Gevaren: 120 Kilometer
Duur: 4 uur

De wekker staat om vijf uur maar om kwart voor vijf laten we lucht uit onze bedjes lopen en beginnen we met het inpakken van de slaapspullen en afbreken van de tent. We wilen de Ferrie  van Bastia naar Livorno halen en deze vertrekt om kwart voor negen, we hebben nog geen tickets dus enige haast is geboden!

Om zes uur verlaten we de camping en zetten we koers naar Bastia. Het is ongeveer honderd kilometer naar Bastia en dat betekent op Corsica al gauw vier uur rijden maar de locals hebben ons verzekert dat het anderhalf uur is. Omdat we toch een beetje twijfelen en niet de Ferrie willen missen stoppen we niet om foto’s  te maken maar rijden we in één  keer door. Het is een prachtige route van de ene naar de andere kant van het eiland en inderdaad na anderhalf uur bereiken we Bastia. Het is nog even zoeken naar de ticket office deze zit aan een andere termimal maar het lukt gelukkig allemaal ruim op tijd.De motoren mogen als laatste op de Ferrie en dat betekent dat we een uur moeten wachten en het wordt er niet kouder op. Eenmaal op de Ferrie trekken we beide snel onze korte broek aan en zoeken een plekje aan dek. Alle stoelen en banken zijn al bezet maar we vinden een prima plek waar we afwisselend kunnen zitten op de railing. De vier uur durende overtocht vliegt voorbij en voor we het weten staan we benedendeks in (warme) motor kleding te wachten tot we van boord mogen. Je zou verwachten als laatste erop en als eerste eraf! Deze vlieger gaat helaas niet op, we verlaten als laatste het schip. Gelukkig duurt het wachten niet lang en na een kwartier rijden we de eerste kilometers in Italië op weg naar Bagnone.

Het is ondertussen bewolkt geworden en de temperatuur daalt naar een aangename drie en twintig graden. Een uur later besluiten we voor de zekerheid toch maar alvast onze regenjassen aan te doen, gelukkig blijft de regen uit en kunnen de regenjassen weer opgeborgen worden. Het is verder eigenlijk een saaie rit. Een speciaal stuk geplande route langs de kust blijkt een paradijs te zijn voor liefhebbers van verkeerslichten want om de vijfhonderd meter is er wel één te vinden en dat gedurende drie en twintig kilometer aan boulevard, nooit meer dus!  Na de ellende van de boulevard doemen in de verte de bergen op,  Eindelijk! We zijn de vlakte al meer dan zat en genieten weer van het steigen, dalen, bochtje links en bochtje rechts… Onderweg stuiten we nog op een kort op onthoud, we belanden midden in een wielerwedstrijd en moeten even wachten tot alle renners voorbij zijn, de organisatie vertelt ons enthousiast dat het  de nationale kampioenschappen wegrennen zijn.Het B&B bevindt zich in the middle of nowhere het is  dus even flink  zoeken geweest. Na een aantal haarspeld bochten op een zeer steile en slecht onderhouden weg rijden we plots een klein gehucht binnen met maximaal vijf huizen, een kerk en ons B&B. Vanachter een paar bomen op een klein terras worden we gadegeslagen door de plaatselijke inwoners, het krijgen van contact lukt niet, er komt totaal geen reactie en na een  aantal minuten geven we het dan toch maar op.  We krijgen sterk het gevoel in Hill Billy Country belandt te zijn. Het B&B zie  er verlaten uit, aanbellen en roepen heeft geen zin.We besluiten om alvast een stuk van de route van morgen te gaan rijden, we hebben de hoop vast iets tegen te komen.  Na twintig kilometer is het raak, we vinden een hotel in het plaatsje Montelungo, hotel Appennino, we worden hartelijk ontvangen, de mensen zijn zeer vriendelijk en het eten is goed.  Al snel blijkt dat wij de enige gasten zijn en hebben het gehele hotel en restaurant voor ons zelf. Om even onze benen te strekken maken we nog een wandeling door het dorp. Gelukkig is het dorp erg klein en wordt het een rondje om de kerk,  we zijn moe en besluiten op tijd naar bed te gaan. We hebben morgen een frisse blik nodig voor de rit naar Lago Como.

Gezien de hoge temperaturen, het kwik loopt maar liefst op tot boven de dertig graden, besluiten we om geen lange tourtochten op Corsica te gaan rijden.  In de vroege ochtenduren, als de warmte nog enigzins draagbaar is in motorkleding,  plannen we korte ritten zodat we in de middaguren  kunnen gaan genieten van de zon, zee en het strand.
Dag 6: het Offroad avontuur
Gereden:  60 kilometer
Duur: 3 uur en 20 minuten

Tijdens  onze eerste rit ontdekken we al snel dat er naast al de mooie bochtige (hoofd)wegen op Corsica ook een aantal leuke en vooral voor Mariska spannende offroad paden te vinden zijn. Op paden met veel stenen, keien,  bulten en gaten proberen we ons einddoel te bereiken,  in de verte zien we een  fantastisch uitzichtpunt bij een vuurtoren. Helaas…het einde is inzicht maar we kunnen niet verder, vanaf hier verboden in te rijden voor auto’s en motoren. Jammer maar niet getreurd  want nu ook Mariska het offroad rijden langzaam onder de knie krijgt gaan we vol enthousiasme weer terug via het bochtige keienpad.  We naderen het middaguur en dus de hoogste tijd om terug naar de camping te gaan voor een verfrissende duik in de zee. Onze motorbroeken  plakken door de warmte (of spanning?)  inmiddels al flink aan de benen.  De rest van de middag en avond genieten we van onze welverdiende rusturen, zwemmen, koude en warme versnaperingen, het leven op Corsica is goed…Dag 7: Corsica Indoor
Gereden:  71 kilometer
Duur: 2 uur en 50 minuten

Tijd om Corsica eens goed van binnen te bekijken en dus trekken we vandaag  de bergen en het binnenland  in, we  laten de wat drukkere kust achter ons. We rijden de zogeheten Balagne Route.  Deze route brengt ons een flink eind naar boven, we passeren authentieke dorpen en hebben een constant prachtig uitzicht op  de zee. De wegen zijn er kronkelig en smal, een koe op de weg  die onverstoorbaar van zijn plek in de schaduw geniet is niet uitzonderlijk.  De Balagne route komt tot zijn einde en we naderen weer de kust en de camping. We trekken snel onze motorkleding uit en bijna rennend over het zand duiken we de zee in. Al dobberend praten we over de tocht en we komen tot de conclusie dat Corsica voor de motorrijder een echte aanrader is maar dat een koeler jaargetij  een stuk aangenamer zal zijn. In de avonduren wandelen we naar het dorp Algajola en daar weten we een leuk restaurant op een gezellig binnenplein te vinden. We genieten daar van een Corsicaans Menu, salade met artisjokken en geitenkaas, lamsvlees met vijgendressing en als afsluiter tiramissu. Met volle buik, moe en voldaan dwarrelen we terug naar de camping, snel naar bed want in de vroege ochtenduren vertrekken we naar Bastia waar we om kwart voor negen de Ferrie terugnemen naar het vaste land, Livorno Italië, we gaan Corsica verlaten…Of ‘Corsica’ w’ll be back…

Ajaccio – Algajola
Gereden: 178 kilometer
Duur: 6 uur

Zeven uur in de ochtend en de Ferrie arriveert in de haven van Ajaccio, iedereen probeert zo snel mogelijk van de Ferrie af te komen maar wij niet. We doen alles rustig  aan, vooral geen stress! We gaan als laatste motorrijders van de boot en stoppen nog even om de bagage goed vast te maken dan gaan we enthousiast van start met onze eerste kilometers op het eiland Corsica. De eerste indrukken zijn goed en het wordt alleen maar beter. Al snel belanden we op de D81 richting Porto, deze route  is adembenemend, het uitzicht langs de kust is prachtig en de weg is zo smal en bochtig dat tegenliggend verkeer regelmatig een stap achteruit moet doen om het tegemoet komend verkeer door te laten.Het is tijd voor ons ontbijt en we vinden een leuk tentje waar we heerlijk in de schaduw van onze croissant kunnen genieten. In de verte horen we  luide disco klanken,  het is wederom onze Vlaamse vriend die ook duidelijk geniet van deze prachtige route.  Breed glimlachend en zwaaiend rijden ze ons voorbij.Nog negentig kilomter te gaan tot aan de camping, het wordt als maar warmer en voor we het weten is het dertig graden en eigenlijk te warm
om verder te rijden maar we hebben geen keus. Uitkijkend op een prachtige blauwe zee lonkt een verkoelende duik maar we moeten nog even geduld hebben.Eindelijk, de camping! Binnen een uur is alles geregeld, de tent staat en we drijven in de zee, de verkoelende duik is een welkomend geschenk. De avond valt en we genieten van een heerlijke maaltijd op het strand uitkijkend over een rustig kabbelende zee,  nog drie dagen op Corsica, voor ons gevoel nu al veel te weinig…

Saint Roman de Tousque – Toulon
Gereden: 272 kilometer
Duur: 6 uur en 30 minuten

Onmisbaar op reis? Oordoppen, die heb je wel nodig als de plaatselijke hond zijn (schorre?) stembanden de gehele nacht uitbundig aan het gebruiken is. Na een onrustige nacht breekt de ochtendzon door en is het tijd voor een ontbijt. We genieten van een ‘Petit Dejeuner’ buiten met een prachtig uitzicht over de vallei. We doen rustig aan en nemen de tijd, we hebben immers geen haast want de boot naar Corsica vertrekt pas om negen uur in de avond.

We beginnen met de rit op weg naar het zuiden. Ons eindpunt vandaag? Toulon, vanuit hier nemen we de Ferrie naar Corsica. We merken na een aantal kilometers al snel dat we richting het zuiden rijden want langzaam begint de temperatuur behoorlijk op te lopen en wordt het tijd alle tocht- en ventilatieroosters op onze motorpakken open te zetten.
Ook merken we op dat het drukker wordt want we naderen steeds meer grotere steden. We belanden midden in het toeristische Arles en nemen daar uitgebreid de tijd voor een verkoelend drankje. Het wordt enkel maar warmer en dus tijd om de rit voort te zetten.Doordat we een klein stukje van de route zijn afgeweken om een kort bezoek te brengen aan Arles kost het enige moeite om weer op de oorsprokelijke route te geraken. Aaaarrgh we belanden op de peage! Gelukkig bevindt de eerstvolgende afslag zich al na twintig kilometer en bevinden we ons gelukkig weer On Route…We naderen Toulon Centrum het is er behoorlijk warm en druk. We gaan mee in de stroom van de stad en rijden tal van chaotische rotondes. We komen op vijf minuten na net op tijd aan bij het boekingskantoor van Corsica Ferries (is dat kleine stukje peage toch nog ergens goed voor geweest!). De Ferrie vertrekt om negen uur en dus hebben we nog tijd genoeg om ergens een versnapering te scoren. We ontdekken bij de haven een leuke locatie waar we ons te goed doen aan heerlijke tapas. De buik is vol en dus op naar de Ferrie.

We moeten nog een uurtje wachten alvorens we aan boort kunnen. We staan vooraan in de rij als we ineens een hoop motor kabaal en de muziek van Janet Jackson horen, het is een Vlaming uit Brussel die samen met zijn vrouw op een grote “disco”Harley al jaren naar Corsica gaan. We krijgen nog de nodige tips maar deze slaan we in de wind, het is tenslotte ons avontuur! Boarding time…